قضاوت عمر مردى نزد عمر بن خطاب بر على عليه السلام اقامهء دعوا كرد در حالتى كه على عليه السلام نيز در مجلس حضور داشت . در اين هنگام عمر رو به على عليه السلام كرد و گفت : يا ابا الحسن ! برخيز دوشادوش مدّعى بنشين . على عليه السلام برخاست و در كنار مدّعى بنشست و طرفين دعوى ، دفاع و حجّت‌هاى خويش را تقرير كردند تا كار محاكمه به پايان رسيد و مدّعى از پى كار خود روان شد و على عليه السلام به جاى نخستين بازگشت . در اين موقع عمر آثار خشمى در سيماى على عليه السلام ديد و براى كشف علّت گفت : آيا اين پيش‌آمد را ناگوار داشتى . على عليه السلام گفت : آرى . عمر موجب ناگوارى را بجست . على عليه السلام گفت : موجب ناگوارى آن بود كه تو مرا در حضور مدّعى با كُنيه خطاب كردى در صورتى كه حق آن بود كه مرا به نام مىخواندى و امتيازى ميان من و او قائل نمىشدى ! ! عمر چون اين سخن بشنيد ، على عليه السلام را در آغوش كشيد و صورتش را بوسه‌باران كرد و گفت : پدرم به فداى شما كه خدا ما را در پرتو وجودتان هدايت فرمود و از ظلمت به نور آورد « 1 » . شفايى اصفهانى كه جامع كمالات صورى و معنوى است و حضرت ميرداماد از

--> ( 1 ) - شرح نهج البلاغة ، ابن ابى الحديد : 17 / 65 .